چی می شه می نویسم آدما رو دوس ندارم
 خودمو ، اونا رو ، حتی شما رو دوس ندارم
 دیگه از دلم گذشته عاشق کسی بشم
 اون دوست دارمای بی هوارو دوس ندارم
 یادمه یه وقت جونم سر عاشقی می رفت
دیگه حتی فکر اون لحظه ها رو دوس ندارم
 سر نوشت و سفر و خیانت و پشیمونی
 حق دارم بگم که هیچکدوما رو دوس ندارم
 نه غریبه لطفی کرد ،‌ نه آشنا خیری رسوند
هیچ کدوم ، غریبه و آشنا رو دوس ندارم
 کفره اما می نویسم ، دعا فایده ای نداشت
 من دعا نمی کنم ، نه ،‌دعا رو دوس ندارم
 بچه بودیم چی می شد بچه می موندیم همیشه
 گرچه من خیلی بدم بچه ها رو دوس ندارم
 یه زمونی یه صدا وجودمو تکون می داد
 باورش سخته ولی اون صدا رو دوس ندارم
التماس سرخ سیبا دیگه معنی نداره
 سیبا مال عاشقاس ، من سیبا رو دوس ندارم
 دیگه دستی نمی خوام که کنج دستام بشینه
همه چی سرده ، می لرزه ، گرما رو دوس ندارم
 چرا من دلواپس شمدونی باشم ، تو غروب ؟
 دیگه نه گلا رو نه گلدونا رو دوس ندارم
وفا حرفه ، مهربونی قحطیه ، عشقم بلاس
 دیگه بی وفام ،‌ عجیب نیس ، وفا رو دوس ندارم
 صحبت چشمای روشنش یه عمری منو کشت
 ولی نه هرگز دیگه اون چشا رو دوس ندارم
 با خودم قرار گذاشتم سراغ دلم نرم
 با دلت بری خطاست ، من خطا رو دوس ندارم
 وقتی که عاشق بودم ،‌ بلا چه طعم خوشی داشت
 حالا که رها شدم ،‌ پس بلا رو دوس ندارم
 یعنی چی دوست دارم ، بی تو می میرم ، عزیزم
 نمی دونم چرا این جمله ها رو دوس ندارم
 باید آدم بشینه راس راسی زندگی کنه
آدمای عاشق و مبتلا رو دوس ندارم
 خدا هر چی سر رام بود طعم خوشبختی نداشت
 نمی شه آخه بگم که خدا رو دوس ندارم
 ولی بنده هات نساختن با دلم تک تکشون
اینکه جرمی نداره بنده ها رو دوس ندارم
 خورشید و ستاره رو ، مهتاب و آسمونا رو
 ساحل و موج بلند دریا رو دوس ندارم
 همه عمرم توی سوختن واسه پروانه گذشت
 ولی بی رحمم و حتی شمعا رو دوس ندارم
 می دونی می شکننت ، نمی خوانت ، نمی رسی
من به کی بگم که این قانونا رو دوس ندارم
زندگی رو شونه هام سنگینی می کنه عجیب
 پس گناه من چیه که دنیا رو دوس ندارم
 دو سه سالی بود به عشق رویاهام زنده بودم
 دیگه حتی رسیدن  تو رؤیا رو دوس ندارم
دلمو همه زدن یا بد می شن یا که بدن
خودمم بدم ولیکن بدارو دوس ندارم
به جای این همه حرفا چونکه باور بکنید
 بذارید بگم که دیگه ، زیبا رو دوس ندارم